Spektakle

LIVE THE CITY // LEAVE THE CITY
Reżyseria, wykonanie: Jakub Skrzywanek
Dramaturgia: Mateusz Atman
Koncepcja przestrzeni instalacji:  Marcin Chlanda
Muzyka i opracowanie audio:  Kamil Tuszyński



LIVE THE CITY // LEAVE THE CITY to rodzaj multimedialnego teatru miejskiego korzystającego z narzędzi teatru ulicznego, performansu i interaktywnej instalacji, oparty na założeniu, że to ludzie są genius loci — duchami opiekuńczymi danego miejsca. Instalacja będzie przestrzenią spotkania, nagrywanej rozmowy Jakuba Skrzywanka z mieszkańcami Krakowa. Twórcom przyświeca motto: Miasto jest twoim domem. Zostaw coś po sobie. Widzowie staną się uczestnikami, którzy zostaną zaproszeni do współtworzenia rzeźby tymczasowej. Fragmenty ich historii, opinii o mieście staną się materiałem, na podstawie którego powstanie finalny performans, dźwiękowy pejzaż Krakowa i jego mieszkańców. LEAVE THE CITY — 10 IX, pl. Szczepański W trakcie dziesięciu godzin każdy przechodzień może zadzwonić do drzwi i odwiedzić Jakuba Skrzywanka w instalacji odtwarzającej jego krakowskie mieszkanie na placu Szczepańskim. Performer będzie uruchamiał opowieść o czasie spędzonym w Krakowie zachęcając gości do dzielenia się swoimi historiami. Odwiedzający będą proszeni o pozostawienie czegoś po sobie – prywatnej drobnostki, która zostanie umieszczona w pustym słoiku i – jak list w butelce – stanie się kawałkiem wspomnienia, opowieści, służącej do zbudowania zbiorowej rzeźby mieszkańców Krakowa.
LIVE THE CITY — 22 IX, pl. Szczepański Spektakl będzie kontynuacją i podsumowaniem performansu LEAVE THE CITY. Performer Jakub Skrzywanek powróci, by na bazie pozostawionych przez mieszkańców przedmiotów i historii opowiedzieć nową, współczesną legendę Krakowa. Będzie to opowieść bazująca na historiach, którymi mieszkańcy podzielą się z performerem podczas pierwszego spotkania; spisana przez twórców i przetworzona na muzykę przez Kamila Tuszyńskiego, stworzy swoistą symfonię miasta.

/Pokazy: Pierwsza część wydarzenia pt. LEAVE THE CITY odbędzie się 10 IX w godzinach 12:00 - 22:00 Druga część pt. LIVE THE CITY odbędzie się 22 IX – od godziny 12:00, finał wieczorem. W międzyczasie rzeźba i przestrzeń instalacji będzie otwarta dla zwiedzających w godzinach 12:00 – 22:00/

NARODOWE CZYTANIE “REJSU”
Scenariusz i reżyseria: Bartosz Szydłowski
Współpraca dramaturgiczna: Bartłomiej Harat
Choreografia: Dominika Knapik
Asystent reżysera: Mateusz Janicki
Warsztaty, przygotowanie amatorów : Steen Haakon Hansen
Stylizacja kostiumów: Elżbieta Wójtowicz-Gularowska
Multimedia: Dawid Kozłowski, Przemysław Fik, Grzegorz Kaliszuk
Laudacja: prof. Piotr Augustyniak


Obsada: Bożena Adamek, Marta Konarska, Tomasz Wysocki oraz Maria Bareła, Anna Bensel, Barbara Dziedzic, Anna Fisun, Jadwiga Jamińska, Marta Jamróz, Stefania Koncewicz,  Hanna Napora, Ewa Nowakowska-Włodek, Ewa Skolias, Izabela Szalewska, Włodzimierz Bareła, Grzegorz Baran, Stanisław Dziedzic, Michał Kadula, Jacek Olak, Robert Osajca, Krzysztof Piła, Krzysztof Salawa, Zbigniew Szpara, Grzegorz Wójtowicz.

Rejs to kultowy film. Jest czymś więcej niż sentymentalnym powrotem do czasów PRL-u. To statek pijany Polaków. To pijana w swoim ogłupieniu i zapętleniu Polska. To leczenie śmiechem z nas samych. To dwie energie i dwa porządki, od lat siłujące się ze sobą. Bartosz Szydłowski adaptację tego filmu ujął w ramy narodowego czytania scenariusza. Wysokie miesza się z niskim, zawodowe z amatorskim, głupie z przenikliwym, a przaśne z poetyckim. W kraju wszechpanujących Mamoniów i Sidorowskich, w tak pięknych okolicznościach przyrody… i niepowtarzalnej – powstaje spektakl, który wyciąga rękę do publiczności, obnażając równocześnie absurdy "dobrze zmieniającej" się Polski.

Miejscem inscenizacji jest Duża Scena Teatru im. J. Słowackiego - kwintesencja mieszczańskości i “narodowości”. Złocenia, stiuki, pluszowe fotele, Kurtyna Siemiradzkiego oraz wielki żyrandol prowokują, do tego, aby zaburzyć ten przykurzony perfekcjonizm. Dzieje się to dzięki energii amatorów, którzy wprowadzają teatralne życie bliższe anarchii niż skonwencjonalizowanej formie.  

/pokaz 10, 16, 17 IX godz. 19:00 na Dużej Scenie Teatru im. J. Słowackiego w Krakowie/


LANDSZAFT. LEKCJA ANATOMII
Tekst: Weronika Murek, improwizacje aktorskie oraz cytat z książki Susan Sontag "Choroba jako metafora. AIDS i jego metafory”
Reżyseria: Katarzyna Kalwat
Współpraca dramaturgiczna: Anna Róża Burzyńska
Scenografia i kostiumy: Anna Tomczyńska
Kompozytor – Wojtek Blecharz
Multimedia: Ewa Łuczak


Obsada: Iwona Budner, Sandra Korzeniak, Karol Kubasiewicz, Bartosz Ostrowski, Błażej Peszek.

Choroba jest nieodłącznym elementem tożsamości Krakowa i istotną częścią mitologii tego miasta. Historia młodopolskich artystów to historia przypadków medycznych: od Wyspiańskiego przez Przybyszewskiego po Solską. Współczesny Kraków, spowity smogiem, kontynuuje te tradycje.

Choroba jest pojęciem ambiwalentnym. W powszechnym odbiorze jest czymś wstydliwym i wypieranym. A co jeśli potraktować ją jako nieodzowną część egzystencji? Drugą stronę monety, jednakowo ważną? Nocną stronę życia? Napęd do artystycznej twórczości? Synonim wrażliwości? Maskę pozwalającą funkcjonować na wyjątkowych prawach i czuć się lepszym niż zdrowi mieszczanie?

Reżyserka Katarzyna Kalwat z zespołem chce dokonać anatomicznej sekcji Krakowa i jego mitologii. Sięgając do historii krakowskiej medycyny, badając przypadki chorób z przeszłości miasta i odwołując się do literackich obrazów rozmaitych dolegliwości, próbuje dotrzeć do ukrytych stron ludzkiej egzystencji i zdemitologizować chorobę jako kreację. Przestrzenią spektaklu będzie teatr anatomiczny Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie, w którym od ponad stu lat studenci medycyny i lekarze badają chore ciała. Twórcy spektaklu zabiorą publiczność do miejsc na co dzień niedostępnych dla postronnych obserwatorów. Do źródeł choroby zwanej Krakowem.

/pokazy: 11, 12 IX godz. 19.00 w Zakładzie Patomorfologii Klinicznej i Doświadczalnej, ul. Grzegórzecka 16 w Krakowie/




SIMONA, GDZIE JESTEŚ?
Tekst i reżyseria: Tomasz Cymerman
Scenografia: Karolina Mazur
Kostiumy i video: Kornelia Dzikowska
Muzyka: Michał Dymny i Piotr Żyła
Światła: Karolina Mazur


Obsada: Lidia Bogaczówna, Agata Grobel, Elżbieta Karkoszka, Marta Waldera

Simona Kossak - córka Jerzego Kossaka, trzeciego w kolejności narodzin przedstawiciela krakowskiego rodu malarzy – batalistów. Miała być „czwartym Kossakiem” i kontynuować rodzinne tradycje. Jednak sam fakt, że urodziła się dziewczynką, sprawił, że  nie spełniła pokładanych w niej nadziei i oczekiwań.  Simona przez całe życie starała się iść swoją własną drogą. Poświęciła trzydzieści pięć lat swojego życia Puszczy Białowieskiej, w sercu której zamieszkała, by w końcu bezkompromisowo bronić tego unikatowego na skalę światową lasu przed dewastacją.

Spektakl "Simona, gdzie jesteś?”  to  próba wniknięcia w świat, w którym Simona się wychowała, od którego uciekła, i do tego, jaki na nowo postanowiła sobie urządzić. Posługując się jej biografią twórcy pragną zadać pytanie, czym jest polski konserwatyzm I przywiązanie do tradycji. Dlaczego Simona Kossak wyjechała z Krakowa, by nigdy tu nie powrócić?  Dlaczego lepiej komunikowała się ze zwierzętami niż z ludźmi? Czym właściwie jest kossakowski obraz mężczyzny na koniu z naturą w tle?
Próby rozpoczęły się w Kossakówce, rodzinnej willi Kossaków ale ze względu na poszerzenie prac remontowych spektakl odbędzie się w Teatrze Łaźnia Nowa.

/Pokazy 13, 14 IX godz. 19:00 w Teatrze Łaźnia Nowa, Kraków/


W OGIEŃ!
Tekst: Mateusz Pakuła
Reżyseria: Wojciech Klemm
Scenografia: Anna Maria Karczmarska
Muzyka: Dominik Strycharski  


Obsada: Karolina Kazoń, Natalia Strzelecka, Mateusz Janicki, Marcin Kalisz, Wojciech Skibiński

Punktem wyjścia do badań jest biografia Józefa Kurasia „Ognia”: bohatera, mordercy, przestępcy, partyzanta i Janosika, a także mit Podhala oraz tekst Mateusza Pakuły. W inscenizacji twórcy zmagają się z podstawowymi pytaniami dzisiejszej Polski: Czy zawsze trzeba patrzeć w przeszłość? Kogo trzeba czcić i za co? Czy jesteśmy w stanie pozbyć się ciężaru historii i zerwać z siebie tę koszulę Dejaniry, jaką jest polityka historyczna dzisiaj?

Pięcioro aktorów jako chór polskich duchów zawieszonych w purgatorium – przystanku autobusowym pod billboardem. Zamiast Hadesu – zakopiańska szosa. Charona nie ma. Czy może już przepłynął…? Jak u Kafki postaci czekają na otwarcie wrót sprawiedliwości. I jak u Dantego spalają się swoją historią. Pięciu Kurasi. Pięć duchów. Albo też pięciu autochtonów dziwnego plemienia, które istnieje na tych ziemiach już od ponad 30000 lat. Kuraś biegnie w góry. Dalej i dalej – płonąć, pełen zemsty. Kim jest ten człowiek? I za co niby mamy go czcić?

/pokazy: 15, 16 IX godz. 19:00 na parkingu przy Rondzie Solidarności, ul. Nowotarska 27, Zakopane/


INWAZJA
Tekst: Piotr Rowicki
Reżyseria: Piotr Ratajczak
Scenografia i kostiumy: Matylda Kotlińska
Ruch sceniczny: Arkadiusz Buszko
DJ: Grzegorz Trestka
Dramaturg, asystent, research: Maria Marcinkiewicz -Górna


Obsada: Anna Sandowicz, Katarzyna Zawiślak-Dolny, Tomasz Augustynowicz, Antoni Milancej, Krzysztof Piątkowski, Radomir Rospondek, Rafał Szumera.

Grupa przyjaciół spod Liverpoolu chce w wyjątkowy sposób uczcić wieczór kawalerski Terry’ego. Ma być alkohol, dziewczyny i upojna zabawa do białego rana – wszystko na statku płynącym po Wiśle. Do pewnego momentu plan jest realizowany wzorowo, ale jesteśmy w Polsce, w Krakowie; nagle znad Plant, Błoń, albo nie wiadomo skąd nadciąga mgła. Statek płynie dalej, ale dumni synowie Albionu nie takich atrakcji się spodziewali…

"Inwazja" jest przedstawieniem, które tylko w pewnym stopniu traktuje o Anglikach. Stają się oni bowiem pretekstem, lustrem przyłożonym do nas samych. Przeglądamy się w nich i wyciągamy mniej lub bardziej odkrywcze wnioski, z którymi jak zwykle możemy coś zrobić, albo równie dobrze je zignorować. To ostatnie może nie być jednak takie łatwe, ponieważ twórcy w lekki, ale niezwykły sposób łączą teatr z rzeczywistością. Akcja naprawdę dzieje się na statku, statek naprawdę płynie po Wiśle, na brzegu naprawdę dzieją się różne dziwne i niewytłumaczalne rzeczy, widzowie naprawdę są w samym środku wieczoru kawalerskiego, mogą napić się wódki z przyszłym panem młodym, mogą odśpiewać hymn angielski, mogą zatańczyć i zaśpiewać… Jeśli tylko chcą.

/pokazy: 16,17 IX o godz. 19:00 na statku Nimfa na Wiśle, Kraków/

HISTORIA KOPCA. SERCE ODWAŻNYCH
Scenariusz: Zbigniew Bzymek
Reżyseria: Krzysztof Garbaczewski
Muzyka: Jan Duszyński
Kostiumy: Sławomir Blaszewski
Producent VR: Wojciech Markowski


Kiedy wielki Afro-Amerykański nauczyciel i krzesiciel praw człowieka Booker T. Washington odwiedził Kraków w 1910 roku, wyjątkowym punktem swojej wizyty uczynił Wawel i grób wielkiego białego bohatera o trudnym dla niego do wypowiedzenia imieniu – Tadeusz Andrzej Bonawentura Kosciuszko.

I knew from my school history what Kosciuszko had done for America in its early struggle for independence,” Washington napisał później. “I did not know, however, until my attention was called to it in Krakow, what Kosciuszko had done for the freedom and education of my own people. . . . When I visited the tomb of Kosciuszko, I placed a rose on it in the name of my race.

Niech nas nie zwiedzie łagoda woń tej róży, gdyż w swoich poglądach na rasę, i w jakże wielu innych, Tadeusz (Thaddeus po angielsku) Kościuszko (1746-1811) wyprzedzał swoją epokę. Wojownik o wolność na dwóch kontynentach, który nie obawiał się piętnować niewolnictwa pełniąc najwyższe funkcje jako główny inżynier raczkującej Armii Kontynentalnej. W swej rodzinnej Polsce, powodowany patriotyzmem znosił wyzysk klasy uprzywilejowanej nad chłopami, Żydami oraz drobnym mieszczaństwem, wywalczając dla większości z nich prawa obywatelskie. Jak pisał Jules Michelet, francuski historyk, “ostatni rycerz i pierwszy obywatel w krajach słowiańskich, który w pełni pojął znaczenie słów braterstwo i równość”.

/Pokazy : 17 IX , godz. 10:00-18:00, na Kopcu Kościuszki/

SZKOŁA UTOPII
Autorzy: Marek Chlanda, Marcin Chlanda


Czym jest idea szkoły? Czym jest szkoła jako konkretna przestrzeń z poszczególnymi salami- klasami? Jak to jest powracać do siebie z etapu szkolnego – okresu bycia uczniem?

Projekt Marka i Marcina Chlandów - ojca i syna – dwójki plastyków, autorów istalacji, perfomance’ów. To efekt międzypokoleniowego zderzenia dwóch odmiennych twórczych wyobraźni, wrażliwości i sposobów pracy. To pełen autoironii i dowcipu plastycznie przetworzony organizm przestrzenny wciąż rozwijający się w czasie, bowiem finał projektu nastąpi dopiero w grudniu.

Piętro opuszczonego skrzydła budynku byłej szkoły elektrycznej w Nowej Hucie staje się miejscem rocznej artystycznej rezydencji. Przestrzenią bycia, myślenia, wspominania; przestrzenią działania. W opuszczonych przez uczniów i nauczycieli salach powstaje autorska fantazja na temat szkoły oparta na relacji twórców z zastanym miejscem, jego historią, materialnością oraz własnymi wspomnieniami z czasów szkolnych. Będziemy zaproszeni do odbycia podróży przez szkolne klasy i zarazem pracownie artysty; do udziału w lekcjach utopii.

/Pokazy 15 - 23 IX, godz. 16:00, w Dom Utopii, w Teatrze Łaźnia Nowa/
NOWOSIELSKI. BYT/NIE/SUBTELNY
Tekst i reżyseria: Anna Popiel (WRD PWST)
Obsada: Kajetan Wolniewicz

Młoda reżyserka, i zarazem autorka tekstu, zaprasza nas do podziemi prawosławnej cerkwi na spotkanie z Jerzym Nowosielskim - wybitnym malarzem, a zarazem prawosławnym myślicielem, którego poglądy niejednokrotnie ocierały się o herezję. Autorkę interesuje Nowosielski jako fenomenalny artysta widzący i czujący więcej niż inni, a także jako człowiek boleśnie świadomy swoich słabości. Poglądy Nowosielskiego, z czasem coraz bardziej pesymistyczne, ukazują kondycję człowieka zaskakująco bliską teatrowi absurdu – jako więźnia w celi śmierci z napisem „życie”, jako byt od urodzenia skazany na cierpienie i ból. Jedynym ratunkiem jest wiara oraz sztuka - domena „bytów subtelnych”, która jest w stanie rozproszyć mrok ludzkiej duszy i tchnąć w nią nadzieję.

/Pokazy w podziemiach cerkwi przy ulicy Szpitalnej, 20, 21 IX, godz. 20:00/

RABACJA
Tekst i reżyseria: Jakub Roszkowski,
Scenografia i kostiumy: Mirek Kaczmarek
Muzyka: Stefan Wesołowski
Asystent reżysera: Sławomir Rokita


Obsada: Agnieszka Judycka, Agnieszka Kościelniak, Grzegorz Łukawski, Tomasz Międzik, Sławomir Rokita, Jerzy Światłoń, Tadeusz Zięba oraz muzycy ludowi

W całym kraju wrze. Nie da się już stać z boku i tylko patrzeć. Przemoc psychiczna zmienia się w przemoc fizyczną. W dążeniu do wolności, do suwerenności nikt nie uznaje kompromisów. Podziały społeczne są tak ogromne, że nie sposób ich już w pokojowy sposób zasypać. Już nie. Skumulowana po wszystkich stronach frustracja, nienawiść i agresja muszą w końcu wybuchnąć. Finałem musi być rozlew krwi. Wojna domowa. Rzeź.

Jak to się stało? Co do tego doprowadziło? I czy można było to jakkolwiek zatrzymać?
Jest luty 1846 roku. Szlachta organizuje powstanie. Austriacy organizują obronę. Chłopi ostrzą kosy. Za chwilę rozpocznie się rabacja…

/pokazy: 21, 22 IX godz. 18:00 w Miasteczku Galicyjskim w Nowym Sączu/
OJCOWIE
Scenariusz i reżyseria: Marcin Wierzchowski
Scenariusz i dramaturgia: Daniel Sołtysiński
Kostiumy i elementy scenograficzne: Agnieszka Kochańczyk
Muzyka: Urszula Chrzanowska
Projekt obiektów animacyjnych: Olga Ryl-Krystianowska


Obsada: Bożena Adamek, Pola Błasik, Dorota Godzic, Ewelina Przybyła,  Jakub Klimaszewski,  Rafał Pietrzak

Na początku lat 80-tych XIX wieku krakowski archeolog, Godfryd Ossowski, dokopywał się prawdy o przeszłości tych ziem m.in. w Jaskini Maszyckiej. I przebił się przez 16 tysięcy lat, do epoki lodowcowej, kiedy to jaskinię zamieszkiwali polujący na nosorożce, bizony i antylopy przedstawiciele kultury magdaleńskiej – tej samej, która wymalowała jaskinie w Lascaux czy Altamirze.

Czy możemy z dumą powiedzieć, że byli to nasi przodkowie? Że wywodzimy się od tych, którzy wśród mamutów tworzyli przypuszczalnie pierwsze szkoły artystyczne w historii? Których wymalowane na ścianach jaskiń zwierzęta – 30 tysięcy lat przed wynalezieniem animacji! – poruszały się w świetle migocącego ognia? Pozostały po nich tyleż piękne, co tajemnicze przedmioty. Oraz ich szczątki. Szczątki noszące ślady przemocy. Szczątki noszące ślady ludzkich zębów. Detektywi twierdzą, że miejsce zbrodni mówi. Czy dasz się zabrać na miejsce zbrodni? Żeby posłuchać, co mówi. Co mówi o Twojej przeszłości. I czy ma coś do powiedzenia nam: gatunkowi u progu klimatycznego przesilenia, nam – społeczeństwu schizofrenicznie rozdartemu?

/pokazy: 23, 24 IX godz. 18:30 na terenie Jaskini Maszyckiej/